Het Zwarte Woud is een van de populairste kampeergebieden in Duitstalige landen. Dichte bossen, heldere beekjes, goed aangelegde kampeerplaatsen en een infrastructuur die zelfs langere verblijven comfortabel maakt. Wie de regio al kent en op zoek is naar vergelijkbare, maar nieuwe ervaringen, kan zijn of haar reis verlengen naar het zuiden, naar de Alpen en de Middellandse Zee.
Wat maakt het Zwarte Woud zo bijzonder voor kampeerders?
Het Zwarte Woud beslaat ongeveer 6.000 vierkante kilometer en is daarmee het grootste aaneengesloten laaggebergte van Duitsland. Voor kampeerders betekent dit korte afstanden tussen campings en de natuur. Veel campings liggen direct aan gemarkeerde wandelpaden, waaronder de Westweg, die van Pforzheim naar... loopt. Bazel Het is een van de bekendste langeafstandswandelroutes van Duitsland.
Vooral het zuidelijke Zwarte Woud rondom de Feldberg Het gebied biedt hoogtes tot bijna 1.500 meter. De campings zijn hier over het algemeen goed uitgerust, vaak met elektriciteits- en wateraansluitingen, en zijn buiten het hoogseizoen rustig genoeg voor gasten die de drukte willen ontvluchten. Titisee en Schuchsee Deze meren behoren tot de meest bezochte bestemmingen in de regio, wat duidelijk terug te zien is in de bezettingsgraad van de omliggende campings tussen juli en augustus. Reizigers met een camper zullen de Hoge Weg door het Zwarte Woud een van de meest schilderachtige panoramische routes in de regio vinden. Daarna kan men een prachtige reis maken door de Alpenvoorlanden en Kamperen in Veneto gelukkig.
Het Bodenmeer en de Alpenvoorlanden als natuurlijke tussenstop
Als je het Zwarte Woud vanuit het zuiden verlaat, bereik je al snel het Bodenmeer. Dit op twee na grootste binnenmeer van Europa biedt campings met directe toegang tot het water aan de Duitse, Oostenrijkse en Zwitserse kant. Het klimaat is er milder dan in het Zwarte Woud en het groeiseizoen is merkbaar langer.
Van daaruit loopt de route verder de Oostenrijkse Alpen in. De campings in deze gebieden zijn voornamelijk gericht op bergwandelaars, met toegang tot via ferrata's, berghutten en fietspaden. De infrastructuur voldoet op veel plaatsen aan de Duitse normen, waardoor de regio bijzonder toegankelijk is voor beginnende kampeerders uit het buitenland.
Veneto als eindpunt van de zuidelijke route
Wie verder naar het zuiden wil reizen vanuit de Alpen, steekt de Brennerpas over naar Noord-Italië, een regio die kampeerders uit het Zwarte Woud vanuit een heel ander perspectief aanspreekt. Kamperen in Veneto combineert berglandschap, meren en kustlijn in een compact gebied. DolomietenHet gebied, dat sinds 2009 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat, biedt gemarkeerde wandelroutes door alpiene landschappen die lijken op het Zwarte Woud, maar dan op een andere schaal: pieken van meer dan 3.000 meter, via ferrata's met verschillende moeilijkheidsgraden en uitgestrekte hooggelegen plateaus kenmerken het landschap.
De Adriatische kust rond Jesolo en Bibione is uitgegroeid tot een van de drukst bevolkte kampeergebieden van Italië. De campings bieden vaak directe toegang tot het strand en elektriciteitsaansluitingen die voldoen aan de Europese normen. Het seizoen loopt van mei tot september, met de hoogste bezetting in juli en augustus. Wie meer rust en stilte zoekt, kan beter in het voor- of naseizoen reizen, wanneer er ook meer flexibiliteit is bij het kiezen van een camping.
Voor wie een gedetailleerde route plant van Zuid-Duitsland naar de Middellandse Zee: de etappes kunnen gemakkelijk worden opgedeeld in secties van twee tot drie dagen, afhankelijk van hoeveel tijd er aan elke stop wordt besteed. Het Zwarte Woud en Veneto liggen iets minder dan 700 kilometer van elkaar, een afstand die comfortabel in twee dagen rijden in een rustig tempo kan worden afgelegd. Wie echter meer tijd onderweg inplant, kan de zuidelijke route omtoveren tot een meerdaagse kampeervakantie met zeer afwisselende landschappen. Van de koele valleien van het Zwarte Woud tot de warme Adriatische kust veranderen het klimaat, de vegetatie en de kampeercultuur zo drastisch dat de afzonderlijke stops nauwelijks als onderdelen van dezelfde reis aanvoelen.
